Saigon Wandkunst

Saigon houdt twee eeuwen in één beeld. Een Frans postkantoor tegenover een glazen toren, een heiligdom aan de voet van een appartementenblok, en daartussendoor het verkeer op brommers. Ho Chi Minhstad is de officiële naam en die staat op de kaarten; Saigon is de naam waar de schilderijen over gaan, en beide bestaan hier naast elkaar, precies zoals in de stad zelf.

De onderwerpen die steeds terugkeren

Drie onderwerpen komen steeds terug. De koloniale ruggengraat, dat wil zeggen de kathedraal, de opera en het postkantoor, geschilderd om hun okerkleur en hun luiken, niet om hun geschiedenis. Het straatniveau van District 1, waar het draait om verkeer en uithangborden. En de daken, want daar zoeken Saigon-schilders het licht op, omdat de nevel boven de stad de late middag verandert in één warme gloed.

Wat een Saigon-schilderij onderscheidt van een Hanoischilderij is de temperatuur. Het zuidelijke licht is harder en het palet loopt heter; hetzelfde luikengroen leest olijfgroen in Hanoi en bijna geel hier.

Waar ze terechtkomen

Saigon-scènes zijn zelfverzekerde schilderijen die een grote muur in hun eentje kunnen dragen. Ze passen bij kantoren en eetkamers, en ze zijn een veelvoorkomende keuze voor wie een persoonlijke band heeft met de stad. Vergelijk met Hanoi voor het noordelijke palet, of landmarks en architectuur voor de gebouwen zonder het verkeer.