Straatscene Wandkunst uit Vietnam

Een Vietnamese straat is een kamer zonder muren. Kookvuurtjes, plastic krukjes, brommers die zich een weg banen tussen voetgangers, een kapper die onder een boom werkt: het trottoir draagt het leven dat andere landen binnenshuis houden. Deze schilderijen gaan over die overlap, en daarom leest een straatscène als warm in plaats van druk zodra hij aan de muur hangt.

Waar de schilders naar op zoek zijn

Diepte komt van de steeg, niet van de menigte. De meeste van deze composities lopen door een smal perspectief; gevels van winkels aan beide kanten, wasgoed en uithangborden boven het hoofd, en een lichtbron aan het verre eind die het oog meetrekt. Die structuur is de reden waarom een straatscène een lange muur beter vult dan een vierkante, en waarom hij werkt tegenover een raam: het geschilderde licht en het echte licht zijn het met elkaar eens.

Kleur is de tweede beslissing. Dagscènes blijven in oker, terracotta en luikgroen. Avondscènes laten de verzadiging overal zakken, behalve bij de lantaarns en de winkelpuien, en dat is wat hen hun gloed geeft.

Waar ze thuishoren

Straatscènes zijn conversationele schilderijen; ze verdienen hun plek waar mensen wachten of samenkomen. Entreehallen en gangen passen bij ze omdat het perspectief een smalle ruimte verlengt in plaats van opvult, en restaurants gebruiken ze om dezelfde reden. Als je een rustigere versie van hetzelfde onderwerp wilt, werkt de collectie dagelijks leven dichterbij, op losse figuren. Voor dezelfde straten na donker, zie nachtscènes.