Τέχνη Τοίχου με Σκηνές Δρόμου από το Βιετνάμ

Ένας δρόμος στο Βιετνάμ είναι ένα δωμάτιο χωρίς τοίχους. Φωτιές μαγειρέματος, πλαστικά σκαμπό, μηχανάκια που διασχίζουν τους πεζούς, ένας μπαρμπέρης που δουλεύει κάτω από ένα δέντρο: το πεζοδρόμιο κουβαλά τη ζωή που σε άλλες χώρες κρατάμε μέσα στα σπίτια. Αυτοί οι πίνακες αφορούν αυτή την επικάλυψη, και είναι ο λόγος που μια σκηνή δρόμου διαβάζεται ως ζεστή αντί για πολυάσχολη όταν κρεμιέται σε έναν τοίχο.

Τι ψάχνουν οι ζωγράφοι

Το βάθος έρχεται από το σοκάκι, όχι από το πλήθος. Οι περισσότερες από αυτές τις συνθέσεις τρέχουν σε μια στενή προοπτική: προσόψεις μαγαζιών και από τις δύο πλευρές, μπουγάδες και ταμπέλες από πάνω, και μια πηγή φωτός στο βάθος που τραβά το μάτι. Αυτή η δομή είναι ο λόγος που μια σκηνή δρόμου κρατάει έναν μακρύ τοίχο καλύτερα από έναν τετράγωνο, και γιατί δουλεύει απέναντι από ένα παράθυρο: το ζωγραφισμένο φως και το πραγματικό φως συμφωνούν.

Το χρώμα είναι η δεύτερη απόφαση. Οι σκηνές της ημέρας μένουν σε ώχρα, τερακότα και πράσινο παντζουριού. Οι βραδινές σκηνές μειώνουν τον κορεσμό παντού εκτός από τα φανάρια και τις βιτρίνες, και αυτό τους δίνει τη λάμψη τους.

Πού ταιριάζουν

Οι σκηνές δρόμου είναι συζητητικοί πίνακες. Κερδίζουν τη θέση τους εκεί που οι άνθρωποι περιμένουν ή μαζεύονται. Οι είσοδοι και οι διάδρομοι ταιριάζουν γιατί η προοπτική επεκτείνει έναν στενό χώρο αντί να τον γεμίζει, και τα εστιατόρια τα χρησιμοποιούν για τον ίδιο λόγο. Αν θέλετε μια πιο ήσυχη εκδοχή του ίδιου θέματος, η συλλογή καθημερινής ζωής δουλεύει πιο κοντά, με μεμονωμένες φιγούρες. Για τους ίδιους δρόμους μετά το σκοτάδι, δείτε τις νυχτερινές σκηνές.